பதின்மவயதினரைச் (Teenagers) சமாளிக்கச் சில யோசனைகள்

13 வயதிலிருந்து 19 வயதுவரை உள்ளவர்களை டீன்ஏஜர் 

என்று அழைக்கிறோம். 

குழந்தைப் பருவத்திற்கும் 

வாலிபப் பருவத்திற்கும் இடையில் 

இருக்கும் இந்த ஏழு ஆண்டு பருவம் 

ஒரு இரண்டுங்கெட்டான் பருவம்.

பெற்றோர்கள் எந்த நாட்டில் 

இருந்தாலும் எந்தக் கலாச்சாரத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும் கவலையோடு சந்திக்கும் பருவம். 

தங்கள் குழந்தைகள் எப்படி உருவாகப்போகிறார்கள் என்ற 

ஏக்கம் ஒரு பொதுவான நிலை. பெரும்பான்மையான பெற்றோர்கள் 

இந்த adolesent ageஐ ஒரு எதிர்மறையாகவே சிந்தித்து 

இந்தப் பருவத்தினரை 

angry, argumentative, annoying 

என்று நினைக்கிறார்கள். 

அந்த "A" வரிசையில் ஏன் அவர்களை 

angel ஆகவோ அந்தப் பருவத்தை awesome என்றோ நினைக்கக் கூடாது?

பதின்மவயதினர் பிரச்சினை 

எல்லா நாட்டின் பெற்றோர்களுக்கும் பொதுவானதாக இருந்தாலும் 

இதன் முழுத் தாக்கம் இருப்பது மேலைநாடுகளில். குறிப்பாக, 

அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில்தான். 

மற்ற நாட்டுக் குழந்தைகளைவிட 

(இந்தியா,சீனக் குழந்தைகளைவிட) 

இந்த நாட்டுக் குழந்தைகள் அதிக சுதந்திரத்தை அனுபவிக்கிறார்கள். எத்தனையோ காரணங்கள்—

கல்வி, கலாச்சாரம், பெற்றோரின் அணுகுமுறை என்று. 

என்ன படிப்புப் படிக்க வேண்டும், 

யாரிடம் பழக வேண்டும் என்ற பல பிரச்சினைகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் பரிபூரணசுதந்திரம் உண்டு. 

இவர்களுக்கு எங்கெல்லாம் பெற்றோர்களின் அடைக்கலம் கிடைக்கிறதோ அந்தக் குழந்தைகள் எல்லாம் நல்ல முறையில் 

வளர்கிறார்கள். எங்கெல்லாம் 

குடும்பப் பிரச்சினைகள் இருக்கிறதோ, அந்தச் சூழ்நிலையில் வாழும் 

குழந்தைகளின் எதிர்காலம் 

ஒரு கேள்விக்குறியாக இருக்கிறது. 

ஆக குடும்பம் என்பது 

ஒரு அளவுகோலாக இருக்கிறது.

உடனடியாக நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய சட்டம் எது?

இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டவர்கள்: ­ 

D'Ancona & Pflaum என்ற, 

சிக்காகோ நகரில் உள்ள நிறுவனம். 

கேட்கப்பட்ட வருஷம் 1995. 

கேள்வி கேட்கப்பட்டவர்கள் ­ 

6 இலிருந்து 12 வயதுவரை 

உள்ள சிறுவர் / சிறுமியர்கள். 

இதை ஒரு கட்டுரைப் போட்டியாக நடத்தினார்கள். குழந்தைகள் தங்கள் “கற்பனைக்குத் தோன்றிய எந்த விஷயத்தைப் பற்றியும் விவாதிக்கலாம். 

ஒரு நிபந்தனையும் கிடையாது” 

என்று சொல்லப்பட்டது.

ஒரு தமாஷுக்காக ஆரம்பிக்கப்பட்ட 

இந்தக் கட்டுரைப் போட்டி தமாஷான 

பதில்களைத்தான் குழந்தைகளிடமிருந்து எதிர்பார்த்தது. உதாரணத்திற்கு, 

“தெருவில் அசுத்தம் செய்தவர்களைத் தண்டிக்கச் சட்டம் வரவேண்டும்” 

என்பது போன்ற பதில்களை எதிர்பார்த்தார்கள்.

கட்டுரைகளைப் பரிசீலித்தபோது 

பெரிய ஆச்சரியம் காத்துக்கொண்டிருந்தது. ஒரு குழந்தையும் இந்தப் போட்டியைத் தமாஷாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை என்பதுதான் பெரிய அதிர்ச்சி. குழந்தைகளின் பதில்களிலிருந்து அவர்களுடைய உணர்வுகள் எப்படி சூழ்நிலையினால் பாதித்திருக்கிறது 

என்பது திட்டவட்டமாகத் தெரிந்தது. அவர்கள் சொன்ன கருத்துகள் ஆக்கபூர்வமாக இருந்தன.

உதாரணத்திற்கு சில:

தத்துவ சாஸ்திரமும் விஞ்ஞானமும் மதமும் ஒன்றாகச் செயல்பட முடியாதா?

தத்துவம் (Philosophy) 

என்றால் என்ன?

விஞ்ஞானம் (Science), 

மதம்(Theology) - 

இவற்றிலிருந்து எப்படி 

மாறுபட்டிருக்கிறது?

இதோ ஒரு குட்டிக் கதை.

ஒரு சிறு ஊர். ஒரு வீட்டின் 

தாழ்வாரத்தில் மூன்று நபர்கள். 

தனித்தனி நாற்காலிகளில் உட்கார்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். 

ஒருவர் விஞ்ஞானி (Scientist). இன்னொருவர் ஒரு தத்துவ மேதை (Philosopher). மூன்றாவது நபர் 

ஒரு பாதிரியார் (Priest).

30 அடி தூரத்தில் 

ஒரு கோழி பாதையைக் 

கடந்து சென்றுகொண்டிருந்தது. 

மூன்று பேரும் அதையே உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

விஞ்ஞானி தனக்கு தெரிந்த 

விஞ்ஞானத் திறமைகளையெல்லாம் நினைவுகூர்ந்து அந்தக் கோழியின் அசைவுகளை மனதில் கணக்கு போட்டுக்கொண்டிருந்தார். 

அவர் மூளை சுறுசுறுப்பாக 

வேலைசெய்து, 

Newton's laws of motion, 

inertia என்ற physics சம்பந்தமான விதிகளின்படி 

கோழியின் அசைவுகளை 

அலசினார். முடிவாக, வியர்வை 

கொட்ட திடீரென்று, "Eureka" - கண்டுபிடித்துவிட்டேன் 

என்று கத்தினார். 

இதற்கிடையில் கோழி பாதையைக் 

கடந்து மறுபுறம் சென்றுவிட்டது.

மகிழ்ச்சியாக இருப்பவர்கள் பகிர்ந்துகொள்ளும் எளிய ரகசியங்கள்

நம்முடைய வாழ்க்கையில் சில பேர் எப்பொழுதும் மகிழ்ச்சியாகவே 

இருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறோம்—

பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம். 

இவர்களைப் பார்த்தவுடன் 

நமக்கு வரும் முதல் ரியாக்ஷன் 

(Reaction) ஆச்சரியம், பொறாமை, எரிச்சல்... 

நம் மனதில் எழும் தலையாய கேள்வி: 

"நம்மைச் சுற்றி இவ்வளவு பிரச்சினைகள் இருக்கும்போது இவர்களால் மட்டும் 

எப்படி மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடிகிறது? ஏதாவது, கடவுளிடமிருந்து வரம் 

வாங்கி வந்திருக்கிறார்களா? 

இவர்கள் மகிழ்ச்சியின் ரகசியம் 

என்ன?"

இதோ, ஒரு ஆசிரியர் சொல்கிறார்: 

"இது ஒன்றும் பிரம்ம ரகசியம் 

இல்லை. ரொம்ப சிம்பிளான, 

எளிய ரகசியங்கள்தான்" என்று.

யார் அந்த ஆசிரியர்?

அவர் பெயர் - David Niven Ph.D. 

இவர் அமெரிக்காவில் உள்ள 

Florida Atlantic Universityஇல் 

பாடம் சொல்லிக்கொடுக்கும் 

Professor. 

இவர் ஒரு சமூக ஆராய்ச்சியாளர். இவருடைய ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள் பிரசித்தம் பெற்ற அறிவியல் பத்திரிகைகளில் வெளிவந்திருக்கின்றன. 

நிறைய பரிசுகளை வாங்கியிருக்கிறார்.

இவர் எழுதிய புத்தகம்தான்

The 100 Simple Secrets of 

Happy People 

(What Scientists have learned 

and How You Can Use It) 

(Harper Collins)

100 எளிய ரகசியங்களை 

நம்முடன் பகிர்ந்துகொள்கிறார்.

பெரு நாட்டில் நவராத்திரி - பகுதி 4 மாச்சு - பிச்சு

மாச்சு-பிச்சுவைப்பற்றித் 
தமிழர்களின் பொது அறிவு 

ஆழத்தைத் தீர்மானிப்பது   

எ.மு., எ.பி. என்ற இரண்டு 

காலகட்டங்கள். 

கி.மு. (கிறிஸ்துவுக்கு முன்), 

கி.பி. (கிறிஸ்துவுக்குப் பின்) 

என்று கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள்.

இதென்ன எ.மு., எ.பி?

எ.மு. என்றால், எந்திரன் படம் 

வருவதற்கு முன், 

எ.பி. என்றால் எந்திரன் 

படத்திற்குப் பின். 

திரைக்கு வந்து சில மணி 
நேரங்களிலேயே பரபரப்பாகப் 
பேசப்பட்ட மெகா ஹிட் திரைப்படம்—எந்திரன். 

இந்தப் படம் வெளிவருவதற்கு 
முன் மாச்சு-பிச்சுவைப் பற்றித் 

தெரிந்த தமிழர்கள், 
ஒரு negligible minority 
ஆகத்தான் இருந்திருப்பார்கள்.

எந்திரன் படம் வந்தது. 

அதில் வரும் "கிளிமஞ்சாரோ" 

என்ற பாடல் ஒரு super hitஆக 
ஆயிற்று. 
அந்தப் பாடல் எடுக்கப்பட்ட 

locationஐப் பற்றிப் பேசாத, 
எழுதாத மீடியாக்களே இல்லை.

அந்த locationதான் 
மாச்சு-பிச்சு என்று தெரிந்தவுடன், 

அடித்தது யோகம் 
மாச்சு-பிச்சுவுக்கு. 
எங்கேயோ,தென் அமெரிக்காவில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த 

மாச்சு-பிச்சுவுக்குத் 

தமிழ் சினிமா ரசிகர்களிடம், 

குறிப்பாக ரஜினி ரசிகர்களிடம், 

பயங்கர வரவேற்புக் கிடைக்க 
ஆரம்பித்தது.

"நான் தமிழ்ப் படமெல்லாம் 
பார்ப்பதில்லை" என்று பெருமைப்பட்டுக்கொள்ளும் 
தன்மானத் தமிழர்களுக்காக 
இதோ, அந்தப் பாட்டு 
ஒளி, ஒலி வடிவில்.

கிளிமஞ்சாரோ

இப்பொழுது, 
மாச்சு-பிச்சுவைப் பற்றிக் 
கொஞ்சம் தெரிந்துகொள்ளலாமா?

மாச்சு பிச்சு (இன்கா பாஷையான, Quechuaவில் Machu Pikchu என்று அழைக்கிறார்கள்) 
தென்அமெரிக்காவில் உள்ள 
பெரு நாட்டில் இருக்கும் 
ஒரு புராதானமான இன்கா 
கலாச்சார மையம். 
சுமார் 8000 அடி உயரத்தில் 
உருபாம்பா பள்ளத்தாக்கிற்கு 
மேலே இருக்கிறது. 
குஸ்கோ நகரிலிருந்து 
50 மைல் தூரத்திலிருக்கிறது. 
இதன் வழியாக உருபாம்பா நதி 
ஓடுகிறது.
தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்களின் கருத்துப்படி 
பச்சசூடி (Pachacuti) என்ற 
இன்கா சக்ரவர்த்தியால் 
1438, 1472 ஆண்டுகளில் கட்டப்பட்ட 

ஒரு Estate இது. 
இன்கா உலகத்திற்கே 
இது ஒரு அடையாளச் சின்னமாகக் கருதப்படுகிறது.

ஸ்பானியர்கள் ஆக்கிரமிப்புக்குப் 
பிறகு இதைப் பற்றி யாருக்கும் தெரியாமலேயே இருந்துவந்திருக்கிறது. 
1911ஆம் ஆண்டு Hiram Buighan 
என்ற ஒரு அமெரிக்க சரித்திர ஆசிரியர் இதைக் கண்டுபிடித்தார். 
இப்பொழுது இது ஒரு கலாச்சார 
இடமாக அறிவிக்கப்பட்டு நிறைய பயணிகளை வரவேற்கும் 
மையமாக ஆகியிருக்கிறது.

இந்த மாச்சு-பிச்சு 2007இல் 
ஒரு Internet Pollஇல் உலக 7 அதிசயங்களில் ஒன்றாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இப்பேர்ப்பட்டப் பிரசித்தமான, புராதனமான இடத்தில்தான் 
எங்கள் பயணத்தின் கடைசி 
நாட்களைக் கழித்தோம்.

பயணக் கட்டுரையைத் 

தொடருவோமா?

பெரு நாட்டில் நவராத்திரி - பகுதி 3 அமேசான் மழைக்காடுகள்

"காடு, மலை, வனாந்திரம், 

ஏழு கடல்களைத் தாண்டி 

கதாநாயகன் கதாநாயகியை 

அரக்கனிடமிருந்து மீட்கச் சென்றான்" 

என்று பெரிய எழுத்து மதனகாமராஜன் 

கதைகளில் படித்திருக்கிறோம். 

நாங்களும் அதே மாதிரி, விமானம், 

கார், விசைப்படகு, 

காட்டில் நடை, தோணிச் சவாரி 

என்று கஷ்டப்பட்டு எங்கள் 

லாட்ஜை அடைந்ததைப் 

பற்றி எழுதியிருந்தேன். 

ஒரு வித்தியாசம் நாங்கள் 

கதாநாயகி யாரையும் 

தேடிப் போகவில்லை. 

அமேசான் மழைக் காடுகளில் 

2 இரவுகள் 3 நாட்கள் தங்கி, 

நம்முடைய ரிஷிகள் காட்டில் 

எப்படி வாழ்ந்தார்கள் என்பதைப் 

பார்க்க ஆவலுடன் சென்றோம்.

நாங்கள் தங்கியிருந்த லாட்ஜின் பெயர் 

Sandoval Lake Lodge - 

பெயரில் இருக்கிறபடி Sandoval 

என்ற ஒரு பெரிய ஏரிக் கரையில் 

இருக்கிறது.

அநேகமாக எல்லாப் பயண விடுதிகளும் 

இந்த ஏரிக் கரையில்தான் இருக்கின்றன.

நாகரிகத்திலிருந்து தூர விலகி 

நடுக் காட்டில் இருக்கும் சுவையான 

அனுபவத்தைக் கொடுப்பதற்காக 

இந்த ஏற்பாடு. பயணிகளுக்குத் 

தேவையான எல்லாப் பொருள்களும் 

homeland இலிருந்துதான் 

கொண்டுவர வேண்டும். 

குறிப்பிட்ட நேரத்தில் வரும் 

மின்சாரத்தைத் தவிர மற்ற எந்த 

வசதியிலும் குறைவில்லை. 

2 இரவுகள்,3 நாட்கள் 

போனதே தெரியவில்லை. 

மழை தொடர்ந்து பெய்தாலும் 

செலவழித்த நேரத்தில் 

பெரும் பகுதி, வெளிப்புறத்தில்தான். 

அதற்குத்தானே வந்திருக்கிறோம்.

பெரு நாட்டில் நவ ராத்திரி - பகுதி 2 லீமா, அமேசான் மழைக் காடுகள்.

2ஆம் நாள்-6000 கிலோ மீட்டர் 

தள்ளிப் புது இடத்தில் கண்விழிப்பு. 

களைப்பு ஒன்றும் இல்லை. 

காரணம்,பெரு நாடும், நாங்கள் 

குடியிருக்கும் அமெரிக்க நாட்டு 

New Jerseyயும் 

ஒரே Time Zone - EasternTime 

ஜெட் லாக் ஒன்றும் இல்லாமல், 

சுறுசுறுப்பாக எழுந்து 

breakfastஐ நாடி ஓடினோம். 

அநேகமாக,வெளிநாட்டு

ஹோட்டல்களில் எல்லாம் 

bed & breakfastதான் rule. 

Breakfast-free. 

அதுவும் விதவிதமான breakfast. 

ரொட்டிவகைகள்,சீரியல்வகைகள், 

பழங்கள், முட்டை, பான்கேக், 

ஆம்லெட், ஜாம், ஜூஸ் - 

நம்மைப் போல் இல்லாமல் 

வெளிநாட்டினர்கள் 

breakfastக்கு ரொம்பவே 

முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார்கள். 

ஹோட்டலில் ஒரு பிடி பிடித்து, 

breakfast சாப்பிட்டால் 

‘லஞ்ச்’ என்று வயிறு கேட்காது.

நாங்களும் UA Airlines பட்டினி 

போட்ட அவலத்தை மறந்து 

ஒரு அருமையான breakfastஐ 

ஒரு பிடி பிடித்தோம்.

சரியாக 10 மணிக்கு டிராவல் கம்பெனி 

ஒரு vanஐயும் ஆங்கிலம் தெரிந்த 

ஒரு guideஐயும் அனுப்பிற்று. 

மறந்துவிடாதீர்கள் — 

இது ஒரு ஸ்பானிஷ் பேசும் நாடு. 

எங்கும் ஸ்பானிஷ்தான். 

city tour ஆரம்பித்தது.

லீமா நகரத்தைப்பற்றி கைடு 

சொன்ன கதையின் சுருக்கம் இதோ:

பசிபிக் மகா சமுத்திரத்தின் 

கரையோரத்தில் இருக்கும் லீமா நகரம், 

பெரு குடியரசின் தலைநகர். 

1535ஆம் ஆண்டு Francisco Pizaro 

என்ற ஸ்பானியரால் ஸ்தாபிக்கப்பட்டது. 

இதற்கு The City of Kings 

என்று ஒரு செல்லப் பெயர் உண்டு.

13 X 9 Gridஇல் 117 சிடி பிளாக்குகளுடன் 

நகரம் முதலில் கட்டப்பட்டது.

இன்றைக்கு அரசியல் பொருளாதார, 

வர்த்தகத் தலைநகராக 

தென்அமெரிக்காவில் 

இது புகழ்பெற்றிருக்கிறது. 

இன்றைய ஜனத்தொகை கிட்டத்தட்ட 

9 மில்லியன் ஆக இருக்கிறது. 

அமெரிக்கக் கண்டத்தில், 

San Paulo, Mexico City, 

New York Cityகளுக்குப் பிறகு 

லீமாதான் 4ஆவது பெரிய நகரம். 

Beta World City என்ற 

அங்கீகாரமும் இதற்கு உண்டு.

இப்போதைக்கு இந்த அறிமுகம் 

போதும் என்று நினைக்கிறேன்.

இப்பொழுது நகர ஊர்வலம் செல்வோமா?

பெரு நாட்டில் நவராத்திரி- பகுதி 1

நவராத்திரி என்பது நம்மூரில் கொண்டாடப்படும் தேவி பண்டிகையைக் குறிக்கும் சொல் அல்ல. 

‘ 9 நாட்கள்’ என்பதன் சமஸ்கிருத மொழிபெயர்ப்பு. 

போன வாரமே பெரு நாட்டில் 

என் குடும்பத்தோடு செலவழித்த 

9 நாட்கள் விடுமுறையைப் பற்றி எழுதப்போகிறேன் என்று எச்சரித்திருக்கிறேன்.

3 /4 பகுதிகளாக எழுதப்போகும் 

அந்தத் தொகுப்பின் முதற் பகுதி இதோ:

பயணக் கட்டுரை எழுதுவது இதுதான் என்னுடைய கன்னி (maiden attempt) முயற்சி.

இத்தனை ஆண்டுகளில் நான் படித்த பயணக் கட்டுரைகள் இரண்டுதான்—அதுவும் “தசரதர் ஆண்ட காலத்தில்”—அதாவது long long ago—ஒன்று, தேவன்  ஆனந்த விகடனில் எழுதிய “5 நாடுகளில் 50 நாள்கள்.” இரண்டாவது, பாஸ்கரத் தொண்டைமான் எழுதிய “வெங்கடம்முதல் குமரிவரை”. நானே படிக்காத பயணக் கட்டுரைகளை மற்றவர்களின் மேல் திணிப்பது மனதுக்கு ஒவ்வாத விஷயம்தான். 

இருந்தும், நான் எழுதத் துணிந்ததற்குக் காரணம் நான் விஜயம் செய்த 

தென் அமெரிக்கக் கண்டம் இந்திய மக்களுக்கு அவ்வளவு பரிச்சயம் இல்லாத கண்டம் என்று என்னுள் எழுந்த 

ஒரு கணிப்பு. 

இன்கா தலைநகரில் கொண்டாடிய ‘வருஷத்திற்கு ஒரு நாள்’

முதலில் இரண்டு விளக்கங்கள்:

‘வருஷத்திற்கு ஒரு நாள்’

இந்துக்கள் வீட்டில் பண்டிகைகளுக்குப் பஞ்சமிருக்காது. என் வீடும், அதற்கு விலக்கல்ல. பிள்ளையார் சதுர்த்தி, 

சரஸ்வதி பூஜை, மகர சங்கராந்தி... 

இப்படிப் பல பல. எல்லாவற்றிற்கும் 

பொது பூஜை, நைய்வேத்யம். 

என் அம்மாவும் ஒவ்வொரு 

பண்டிகைக்கும் ஏற்ற உணவுப் பொருள்களை நிவேதனத்திற்காகத் தயார்பண்ணுவார்கள்.

சின்ன வயதில் - (தப்பு, தப்பு) 

2003வரை (என் 72 வயதுவரை) 

ஒவ்வொரு பண்டிகைக் காலத்திலும் 

பதார்த்தங்கள் தயாரானவுடன் அவற்றை taste பண்ண, தொட முயற்சிப்பேன். 

நானும் என் அம்மாவும் வழக்கமாகப் பேசிக்கொள்ளும் டயலாக்.

அம்மா: "சனியனே, கட்டேல போறவனே (வயதான பிறகு, இவையெல்லாம் dropped) பிராமணனாகப் பிறந்ததற்கு உருப்படியாக ஏதாவது செய். 

இன்றைக்கு ‘வருஷத்திற்கு ஒரு நாள்’ போய்க் குளித்துவிட்டு, சுவாமிக்கு 

இரண்டு பூ போட்டுவிட்டு, 

அப்புறம் வந்து கொட்டிக்கோ." 

(இதுவும் later yearல் dropped).

நான்: "ஏன், அம்மா, எல்லோரும் கட்டையிலேதானே போவா? 

அதென்ன, வருஷத்திற்கு ஒரு நாள். 

எல்லா நாளும் வருஷத்தில் 

ஒரு நாள் தானே. இன்றைய நாள், 

இனிமே அடுத்த வருஷம்தானே 

வரப் போகிறது?" 

அம்மா: "அதிகப்பிரசங்கித்தனம்..."

பிறகு குளித்துவிட்டுப் பூஜை செய்வேன். ஆசையோடு ஒவ்வொரு பட்சணமாகக் கொடுப்பாள். 

( I miss those glorious moments.)

விதண்டாவாதத்திற்காகச் சொன்னாலும் யோசித்துப்பார்த்ததில், 

‘வருஷத்திற்கு ஒரு நாள்’ என்ற அடைமொழி சில விசேஷ நாட்களுக்குத்தான் 

பொருந்தும். எல்லோரும் சாப்பிட்டாலும் 

சில பேரைத்தானே ‘சாப்பாட்டு ராமன்’ என்கிறோம்.

ஆக, இந்துக்கள் வாழ்க்கை என்று இல்லாமல் ஒவ்வொரு மதத்திலும் 

சில விசேஷ நாள்கள் 

‘வருஷத்திற்கு ஒரு நாள்’ என்ற 

அடைமொழியைப் பெறுகின்றன.

இந்தச் சில பல  

‘வருஷத்திற்கு ஒரு நாள்’களில் 

ஒரே ஒரு பண்டிகை, விசேஷம், 
event மட்டும் ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தினர் கொண்டாடிய பண்டிகையாக 
இருந்த நிலைமை மாறி, இன்றைக்கு உலகத்தினர் எல்லோராலும் தங்கள் பண்டிகையாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.

சஸ்பென்ஸ் போதும் என்று நினைக்கிறேன். அதுதான்- New Year Eve /புது வருஷம் ஆரம்பத்தைக் கொண்டாடுவது. 

நான் கொண்டாடிய 

‘வருஷத்திற்கு ஒரு நாள்’. 

2013ஆம் ஆண்டு ஜனவரி முதல் தேதி.

இரண்டாவது விளக்கம்.

இன்கா தலைநகர்

நான் என் குடும்பத்தோடு, 
New Year Eveயும் புது வருஷ ஆரம்பத்தையும் கொண்டாடியது, 
இன்கா தலைநகரில்.

இதென்ன,கேள்விப்படாதப் பெயராக இருக்கிறது என்று சில பேர் நினைக்கலாம். ரோம, கிரேக்க, எகிப்திய, குப்த, 

விஜய நகர சாம்ராஜ்யங்கள் போல் 

இன்கா சாம்ராஜ்யமும் பிரபலமான 

ஒரு சாம்ராஜ்யம்.

இன்கா (Incas) என்ற பிரிவினர் ஸ்தாபித்த இந்த சாம்ராஜ்யம் 13/14ஆம் நூற்றாண்டில் தென்அமெரிக்கக் கண்டத்தில் கொடி கட்டிப் பறந்திருக்கிறது. 

இதனுடைய மையம் தற்போதைய 

பெரு நாடு. வடக்கே, equator, தெற்கே, பொலிவியா, சில்லி, அர்ஜண்டைனா 

என்று ஒரு பெரிய சாம்ராஜ்யம். 

இதன் தலைநகரம் பெரு நாட்டின் 

2ஆவது நகரமான, குஸ்கோ (Cusco). 15ஆம் நூற்றாண்டில், ஸ்பெயின் நாட்டினர் படையெடுத்து, இன்கா கலாச்சாரத்தை முழுவதுமாக அழித்துவிட்டுத் தங்கள் ஆதிக்கத்தை ஏற்படுத்தினார்கள். 

சென்ற நூற்றாண்டில் 1911ஆம் ஆண்டு  Bingham என்ற அமெரிக்க விஞ்ஞானி 

இந்த உன்னதமான இன்கா காலச்சாரத்தையும் அவர்கள் சாதனைகளையும் வெளிச்சத்திற்கு கொண்டுவந்தார்.

விளக்கம் போதும் என்று நினைக்கிறேன். இந்த வருஷம் புது வருஷத்தைக் குடும்பத்தோடு நான் கொண்டாடியது குஸ்கோ நகரில். இது தற்போதைய பெரு நாட்டின், 2ஆவது நகரம் 

(லீமா - பெரு நாட்டின் தலைநகரம்)- முந்தைய இன்கா சாம்ராஜ்யத்தின் தலைநகர். 
நான், எப்படி, அங்கே? 
கேள்விகளுக்கு விடை இதோ.