ஞமலி (நாய்) புராணம் தொகுத்தவர்: வேதவியாச தாசன் தி.சு. பாம்பரசனார் பகுதி - 2

குருமார்களுக்கு வணக்கம்

விநாயகருக்கு வணக்கம்

   எல்லா தெய்வங்களுக்கும் 

வணக்கம்.

காலபைரவரை மனதில் நினைத்து, 

தி.சு. பாம்பரசன் என்ற 
திருநெல்வேலி 
சுப்ரமணிய நாகராஜன் 
இந்த‘நாய்’ புராணத் தொகுப்பைச் சமர்பிக்கிறேன். 

(என் முழுப் பெயரைக் 
கொடுத்ததன் காரணம் 
பிற்காலத்தில் ஒருவேளை, 
இது பிரபலமான 

காவியமாக ஆகும் பட்சத்தில் ஆராய்ச்சியாளர்கள் தங்கள் 

மண்டையைப் போட்டுக் 

குழப்பிக்கொள்ளக் கூடாது 

என்ற நல்ல எண்ணம்.)

இந்தப் புராணத் தொகுப்பில் 

பங்கேற்கப் போகும் 
இன்னொரு நபர் 
என் மனைவி - 

பிரபா நாகராஜன். 

பிரபா -அவர்கள் பெற்றோர்கள் 

இட்ட பெயர். 

என்னைத் திருமணம் செய்தபின் 

எங்கள் வழக்கப்படி என் பெயரைச் 

சேர்த்துக்கொண்டார்கள். 

இந்த இணைப்பின்படி பெரும்பாலான இந்தியப் பெண்மணிகள் தங்கள் 

சுய அடையாளத்தை இழந்து

 "கணவனே கண் கண்ட தெய்வம்" 

என்ற தாரக மந்திரத்தில் ஊறிப்போய் வாழ்கிறார்கள் என்பது கண்கூடு.

என் மனைவி கல்யாணமாகியும் 

தனக்கு என்று ஒரு தனிஅடையாளத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டாள். 

சங்கீதம், தத்துவம், சமஸ்கிருதம், 

நாட்டியம் என்று பல துறைகளில் 

பட்டம் பெற்றவர்கள். 

பார்வதி-பரவேஸ்வரர், 

ராதா-கிருஷ்ணன், 

வள்ளுவர்-வாசுகி—

இந்த லட்சிய தம்பதிகளுக்குப் பிறகு 

பிரபா-நாகராஜன் தம்பதிகள்தான் 

(என்று யாரும் சொல்லவில்லை) 

நாங்களே சொல்லிவருகிறோம் - 

51 ஆண்டுகளாக.

என் மனைவிதான் என் 

முதல் விசிறி. 

என் கட்டுரைகள் மனதில் 

தோன்றியவுடன் அவளுடன்தான் விவாதிப்பேன். 

இதுவரை - "one sided"தான்.

ஏனோ தெரியவில்லை - 

இந்த "நாயை"ப் பற்றி 

எழுதப்போகிறேன் என்று 
சொன்ன மாத்திரம் அவளிடமிருந்து ஏகப்பட்ட ஆட்சேபணைங்கள், 

எங்கள் உரையாடலின் 

ஒரு பகுதி இங்கே:

பிரபா: வேற சப்ஜக்டே 

கிடைக்கலையா? 

போயும்போயும் எல்லாராலும் 

திட்டப்படும் ஒரு கடை 
ஜென்மத்தைப் பற்றியா எழுதப்போகிறீர்கள்? 

உங்களுக்குத்தான் நாயைக் 

கண்டாலே பயமாச்சே? 

எத்தனை தரம் அந்த நிகழ்ச்சியைப் 

பற்றிப் புலம்பியிருக்கிறீர்கள்.

நான்: ஓ, அதைச் சொல்கிறாயா? 

ஞமலி (நாய்) புராணம் தொகுத்தவர்: வேதவியாச தாசன் தி.சு. பாம்பரசனார் பகுதி - 1

அறிமுகம்                                                          

                                                                             
                                                                       நைமிசாரண்ய காடு புனிதமான 
ஸ்தலம். ரிஷிகள் கூடி ஜப,தப 
மற்றும் யாகங்கள் செய்யும் இடம். பிரவசனம் (உபன்யாசம்) கேட்க 
ரிஷிகள் கூடியிருந்தார்கள்.

முதல் பிரவசன குரு - 
சூத மகரிஷி. 
வேத வியாசர் மகனான 
சுக மகரிஷியின் சிஷ்யர். 
நாரதர் மூலம் கேட்டு, 
வேதங்களையும் புராண,மகாபாரத இதிகாசங்களையும் எழுதிய 
வியாச மகரிஷி, தன் மகன் 
சுகருக்கு உபதேசிக்க, 
அதை சுகர், சூதருக்குச் 
சொல்லிக்கொடுக்க, 
அதை சூதர், மகரிஷிகளுக்கு 
எடுத்துச் சொன்னார். 
சூதர், எல்லாப் புராணங்களையும் 
விளக்கி, ஒரு நல்ல காரியத்தைச் செய்துமுடித்த திருப்தியோடு, 
தன் சீடர்களான மகரிஷிகளைப் 
பார்த்து, "ஏதாவது சந்தேகங்கள் 
உண்டா?" என்று கேட்டார். 
எல்லோரும் ஒரே மனதாக 
"சுவாமி, புண்ணியம் அடைந்தோம். 
தங்கள் உபன்யாசங்களைக் 
கேட்டு நீங்கள் சொன்னபடி 
நடப்பதைத் தவிர வேறு சந்தேகமே கிடையாது என்றார்கள்.
சூதருக்கு இதைக் கேட்டதில் 
மகிழ்ச்சி இல்லை.
 "சீடர்களே, ஒரு சாதாரண 
மானிடனுக்கு ஏற்பட்ட சந்தேகம், உங்களுக்கு ஏன் தோன்றவில்லை? 
என்று நினைக்கும்போது 
வருத்தமாக இருக்கிறது" என்றார்.
ரிஷிகளுக்கு ஒரு மாதிரியாக 
ஆகிவிட்டது. 
‘எதை மறந்தோம்’ என்ற கவலையில் 
"சுவாமி, கொஞ்சம் விபரமாகச் சொல்லுங்கள். 
யார் அந்த மானிடன்? 
அவன் என்ன சந்தேகம் 
கேட்டான்?" 
என்று கெஞ்சினார்கள்.
சூதர் பின் வரிசையில் அமைதியாக உட்கார்ந்துகொண்டிருந்த 
ஒரு "81 வயது இளைஞரைக் 
(மற்ற ரிஷிகளைப் பார்க்கும்போது. 
அவன் இளைஞன்தான்) காட்டி 
"அதோ, அவர்தான். 
நான்தான் 
அவரை இங்கு வரவழைத்தேன். 
அவரையே நாம் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ளலாமே?" 
என்றார்.
பிறகு, அந்த மனிதரை 
முன்வரிசைக்கு வரச்சொல்லி, 
"அன்பரே, வருக, வருக, 
இந்தப் புனிதமான சபைக்கு. 
நீரே, உம்மைப் பற்றி அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு 
என் சீடர்கள் கேட்ட 
கேள்விகளுக்கு விளக்கம் 
தாரும்" என்றார்.
அந்த மானிடனும், முன்வந்து, 
பணிவுடன் 
"சூத முனிவருக்கும் 
மற்ற எல்லா ரிஷிகளுக்கும் 
என் பணிவான வணக்கம். 
உங்கள் முன் நிற்கவே 
எனக்குக் கூச்சமாக இருக்கிறது. 
சூதர் கொடுத்த தைரியத்தில் 
இங்கு வந்திருக்கிறேன். 
எனக்கு உபன்யாசம் பண்ணத் 
தெரியாது. அதனால் நாம் 
இதைக் கேள்வி-பதில் 
முறையிலேயே நடத்தலாம்.
என் பெயர்: தி.சு. பாம்பரசனார்.
என் ஊர்:திருநெல்வேலி,தமிழ் நாடு. நர்மதை நதிக்குத் தெற்குப் 
பகுதியில் உள்ளது எங்கள் நாடு. 
எங்கள் மொழி தமிழ் — 
கல் தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்திலிருந்து இருக்கும் 
மொழி. சங்கரனார் ஆரம்பித்து 
முருகப் பெருமான் ஆசியுடன் 
அகஸ்தியர் மற்றும் 
பல அறிஞர்களால் 
வளர்க்கப்பட்டத் 
தமிழ். 
சமஸ்கிருத வார்த்தை 
இல்லாமலேயே இயங்கும் 
மொழி - எங்களது தமிழ். 
தமிழில் இல்லாத விஷயமே 
கிடையாது. அப்படி ஏதாவது 
தமிழில் விடுபட்டிருந்தால் 
அது தேவையற்ற 
விஷயமாகத்தான் இருக்கும்..."
ஒரு ரிஷி இடைமறித்து 
"போதும் உங்கள் மொழிப்  
பிரதாபம். 
எங்களுக்கும் தெரியும். 
நீர் சொன்னபடி உங்கள் தமிழை 
வளர்க்க உதவியவர் எங்களில் 
ஒருத்தரான அகஸ்தியப்  
பெருமான்தானே? 
அது போகட்டும், 

அதென்ன உம் பெயர், 
தி.சு. பாம்பரசனார். 

ஒரு கர்நாடக சங்கீத ரசிகனின் நினைவு அலைகள் -பகுதி3

அலைகள் தொடர்கின்றன... 

நிறைய அனுபவங்கள்—

பல வித்வான்கள் கச்சேரிகளில். 

சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். 

M.L.Vasanthakumari

MLVயின் முதல் கச்சேரி 
1948  ஜனவரி 30ஆம் தேதி 

5.30 pm - 6.00. 

திருவையாறு ரிலே. 

யார் இவர்கள்? 

என்ன அருமையாகப் பாடுகிறார்கள் ,

என்ற வியப்போடு ரேடியோவை மூடினோம். 

2 நிமிடங்களில் செய்திகள் வந்தன. 

மஹாத்மா காந்தி சுட்டுக் 

கொல்லப்பட்டார்  என்ற செய்தி. 

திருவையாறு கச்சேரிகள் நிறுத்தப்பட்டன. 

இது  ஆர்டிஸ்டுக்கு அபசகுனமோ என்று 

நினைக்க தோன்றியது...

ஆனால்,தியாகதராஜ சுவாமிகளின்

கிருபையால்,MLV, புகழ் 
உச்சிக்கே  சென்றார்.

எம்.எல்.வி அவர்கள்,சினிமா 
பின் பாடகி யாகவும் சிறந்து விளங்கினார் 
என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும்.

ஆனால்,எந்த கச்சேரியுலும்,

சினிமா பாடல்களை பாட மாட்டார்.
(சின்னஞ் சிறு கிளியே..தவிர)

ரசிகர்களின் தொந்தரவை நாசுக்காக

சமாளிப்பார்கள்." சினிமாவில் நிறைய

வாத்தியங்களோடு பாடுவேன்.அப்ப தான்

பாட்டு சோபிக்கும்.இந்கே அப்படி ஏற்பாடு
செய்தால் கட்டாயம் பாடுகிறேன்." என்பார்.

பிறகு எவன் கேட்பான்?

சினிமா வேறு..கச்சேரி வேறு என்பதில் 

ஒரு தீர்மானத்தோடு இருந்தவர்.

அதிகமான கச்சேரிகள் பண்ணியவர்,

இவர் தான்.

ஒரு கர்நாடக சங்கீத ரசிகனின் நினைவு அலைகள் -பகுதி 2

1953ல் சென்னை வந்தேன்.
நேஷனல் ஸ்கூலில் வாத்யார்.
கல்சரல் ஷாக்,கல்சரல் வித்யாசம்
என்று கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன்.
சொந்த அநுபவம்-சென்னையில்.
ஒரு தேசத்திற்க்கும்,ஏன்,ஒரு 
மாகணத்துக்கும் பேச்சிலே,
சாப்பாட்டிலே வித்யாசம்
இருக்கலாம்-நிறையவே இருக்கு.
ஆனால்,தமிழ் நாட்டு மொழியான 
தமிழ்,மாவட்டத்துக்கு மாவட்டம் 
எப்படி வித்யாசமாக 
அறியப்படுகிறது என்பதை 
தெரிந்து கொண்டேன்.
சென்னை வந்த சில நாள்களில்,
என் அக்காவுடன் ஜியார்ஜ் டவுனுக்கு
சென்றேன்.பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கி
ஒரு ரிக்‌ஷாக்காரரிடம்,
( கார்..கவனியுங்கள்-நெல்லை பண்பு),
"என்ன வே..மின்ர்வா சினிமா
எங்கே இருக்கு?."என்று கேட்டேன்.
ரிக்‌ஷாக்காரருக்கு வந்ததே கோபம்..
"என்னையா,உன் பெண்டாட்டி 
என்று நினத்தாயா?
"ஏ" போட்டுக் கூப்பிடறே?"
(..சீவிடுவேன்..அப்போ அப்படி
சொல்லலை..இப்போ சொல்லி இருப்பார்..சினிமாவின் தாக்கம்)
என்று கத்தினார்.கூட்டம் சேர
ஆரம்பித்தது.(இது சென்னையின் இன்னோரு நல்ல பழக்கம் என்று 
பிறகு தெரிந்துகொண்டேன்)
முதலில் புரியவில்லை.
அவர் கோபத்தின் காரணம்.
அப்புறம் தான் புரிந்தது..
நெல்லையின் மரியாத சொல் ஆன
"வே",தப்பாக,"ஏ" ஆக புரிந்து
கொண்டது.
என் விளக்கத்தை கேட்க 
விரும்பாதவரிடம்
மன்னிப்பு கேட்பதை தவிர 
வேறு வழியில்லை.
மறு நாள்,பஸ் பயணம்..
பஸ் கண்டக்டர்
" டிக்கட் எடய்யா?" 
என்று ஏக வசனத்தில்,
சுந்தர தமிழில்,கூவினார்.
முதலில் ஷாக்காக இருந்தது.
இப்போ தப்பித்தவறி,கண்டக்டர்,
"சார்,டிக்கட் எடுத்து விட்டீர்களா" 
என்று கேட்டால் எனக்கு 
ஒரு கூச்சம் உண்டாகிறது.
என்.எஸ்.கிருஷ்ணன் சொல்வார்.
"சென்னையா,அவாளுக்கு என்று
ஒரு தனி பாஷை."
இப்படியாக அடுத்த 50 ஆண்டுகள்
சென்னையோடு ஒன்றி விட்டேன்.

இப்போ கதை தொடர்கிறது...

ஒரு கர்நாடக சங்கீத ரசிகனின் நினைவு அலைகள் -பகுதி 1

இது கர்நாடக சங்கீதத்தைப் 
பற்றிய கட்டுரை இல்லை. 
பொதுவாக, சங்கீதத்தைப் பற்றிக் 
கட்டுரை எழுதுபவர்கள் சங்கீத வித்வான்களாகவோ,சங்கீத சாஸ்திர மேதைகளாகவோ,விமர்சகர்களாகவோ, 
உயர்ந்த பதவியில் உள்ளவர்களாகவோ
தான் இருப்பார்கள். 
மேலே சொன்ன எந்தப் பிரிவுக்கும் 
நான் சொந்தக்காரன் இல்லை.

நான் வெறும் கர்நாடக சங்கீத ரசிகன் மட்டுமே—ரசிகன் மட்டும்தான்.
எனக்குத் தெரிந்த சங்கீதமெல்லாம் 

"கேள்வி-ஞானம்". 
தொடர்ந்து 75 ஆண்டுகளாக நடந்துகொண்டிருக்கிறது. 
இன்னும் தொடர்கிறது.

நான் உண்மையிலேயே "கொடுத்துவைத்தவன்"—
இரண்டு விஷயங்களில்.

ஒன்று, கர்நாடக சங்கீதத்தின் 
பேரில் ஆர்வம் ஏற்பட்டதைப் 
பெரும் பாக்கியமாகக் கருதுகிறேன். கர்நாடக சங்கீதம் ஒரு "Acquired taste" - அதற்கான ரசனையை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் - என்பார்கள்.
அதன் முழுப் பரிமாணத்தைக் 

கேட்ககேட்க எனக்குப் பிடித்தமான சுவையாக மாற்றிக்கொண்டேன். இப்பொழுது நினைத்துப் பார்த்தால், 
இது மாத்திரம் நடக்கவில்லையானால், எப்பேர்ப்பட்ட ஒரு பொக்கிஷத்தை இழந்திருப்பேன்!

இரண்டாவது, கர்நாடக சங்கீத வித்வான்களின் ரசிகர்கள் 
பெரும்பாலும் தங்களுக்குப் 
பிடித்தமான பாடகர்கள் /பாடகிகள் மீது 
ஒரு வெறித்தனமாக பக்தியை வைத்திருப்பார்கள். 
அரசியலுக்கு அடுத்தபடியாகச் 
சண்டையில் முடிவது இரண்டு 
ரசிகர்கள் விவாதித்துக்கொள்ளும்போது. எனக்கு இந்த வெறித்தனம் வரவில்லை என்பது ஒரு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. என்னுடைய கலெக்ஷனில், அநேகமாக பிரபலமான, அதிகம் தெரியாத, 
பல வித்வான்களின் கச்சேரிகள் இருக்கின்றன.

என்வரை, எந்த சங்கீதம் நம்மை 
மெய்மறந்து "ஆஹா, அற்புதம்" என்று சொல்லத் தோன்றுகிறதோ 
அதைப் பொக்கிஷமாகப் 
பராமரிக்க வேண்டும். 
அந்த அற்புத "flash" ராகத்திலாவது, பாட்டிலாவது, ஸ்வரத்திலாவது 
ஏற்படலாம்.
அந்த "flash"களின் சங்கீத அடிப்படை தெரியாது. ஆனால் அந்த flashகளை இன்றும் நினைவுகூருகிறேன்.

எத்தனை வித்வான்கள்... எத்தனைக் கச்சேரிகள்... எந்தனை இடங்களில்... கணக்கு வைத்துக்கொள்ளவில்லை. 
ஆனால், சில குறிப்பிட்ட சம்பவங்கள் இன்னும் நினைவில் இருக்கின்றன. அவற்றில் சிலவற்றை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்.

நான் சொல்லப் போகிற எல்லா நிகழ்ச்சிகளிலும் ஒரே ஒரு சரடுதான் பொதுவாக இருக்கும். 
அது வித்வான் - ரசிகனின் 
ஒரு அமானுஷ்யமான உறவு. 
சங்கீத உலக ஜாம்பவான்களும் சரி, 
புதிதாக மேடைக்குப் பாட வரும் 
இளம் பாடகர்களும் சரி, 
ரசிகர்களுக்காகவே பாடிவந்தார்கள், பாடிவருகிறார்கள்.

ரசிகர்களை எப்படிக் கவரலாம் 
என்பதை ஒரு "டெக்னிக்காகவே" 
கையாண்டு வந்தார்கள். எத்தனைப் பட்டங்கள் கிடைத்தாலும் ரசிகனின் அங்கீகாரத்தைத்தான் பெரிதாக நினைத்தார்கள். 
அவற்றிலிருந்து சில இதோ...

கேள்வியும் நானே - பதிலும் நானே. ஆதி சங்கரர்

வார, மாதப் பத்திரிகைகளில் 

பாப்புலரான பகுதி "கேள்வி - பதில்".

இதில் முதல் இடம் வகித்தவர் - 

Babu Rao Patel. (Film India). 

தமிழில் பிரபலமானவர்கள் - 

தமிழ்வாணன் (கல்கண்டு), 

சோ (துக்ளக்), அரசு (குமுதம்), 

தராசு (கல்கி).

ஆனால், இவர்களுக்கு எல்லாம் முன்னோடிகள், உபநிஷத்துகளை 

இயற்றிய ரிஷிகள். பெரும்பான்மையானவை, 

கேள்வி - பதில் வடிவத்திலேயே உருவாக்கப்பட்டவை. 

மகாபாரதத்தில் வரும் யக்ஷ-பிரச்னம் (பிரச்னம் என்றால் கேள்வி) 

ரொம்பவே பிரசித்தம். 

‘கேள்வி கேட்டால்தான் 

விடை பிறக்கும், தெளிவு உண்டாகும்’ 

என்ற சித்தாந்தத்தை நம் பெரியோர்கள் கடைப்பிடித்து வந்தார்கள். 

பகவத் கீதை ஒரு சான்று.

"கேள்வி - பதில்" படைப்புகளில், அவ்வளவாக, பிரபலமாகாத ஒன்று.

‘பிரச்னோத்தர - ரத்ன மாலிகை.’ 

இதை இயற்றியவர் ஆதிசங்கரர் 

என்று பேசப்படுகிற 
ஸ்ரீ சங்கராசாரியர் அவர்கள்.

சங்கர பகவத் பாதர் என்று 
அழைக்கப்படும் சங்கராச்சாரியாரைப் பற்றித் தெரியாத இந்து இருக்க முடியாது.

அத்வைத சித்தாந்தத்தின் குருவான 

இவர் மக்களின் மூட நம்பிக்கைகளையும் அறியாமையையும் போக்க 

அநேக நூல்களை சமஸ்கிருதத்தில் எழுதியுள்ளார். 32 வயதே இருந்த 

இவர் எழுதாத பாஷ்யமோ, 
கடவுள் மேல் எழுதாத 
ஸ்தோத்திரமோ இல்லை. 

இந்தியா முழுவதும் நடந்து 
மடங்களை ஸ்தாபித்து இந்து 
சநாதன மதத்தைப் பரப்பினார். 
"ஷண்மதம்" என்ற 

6வகையான பூஜை கடவுள்களையும் ஏற்படுத்தினார்.

அந்த மகான் மக்கள் வளம் பெற ஆங்கிலத்தில் சொல்வார்களே - 

அதே மாதிரி One Liner என்ற 

ஒரே வாக்கியத்தில் 
கேள்வியையும் 

அதற்கான பதிலையும் 
சொல்லியிருக்கிறார்.

மக்கள் எப்படி வாழ வேண்டும் 
என்ற கோட்பாடுகளை எளிய 
முறையில் விளக்கியிருக்கிறார். 

இந்தச் சிறிய நூல் மூலம் 
எல்லோரும் நலம்பெற அதிலிருந்து 
சில பகுதிகளை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்வதில் 

மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.

பதின்மவயதினரைச் (Teenagers) சமாளிக்கச் சில யோசனைகள்

13 வயதிலிருந்து 19 வயதுவரை உள்ளவர்களை டீன்ஏஜர் 

என்று அழைக்கிறோம். 

குழந்தைப் பருவத்திற்கும் 

வாலிபப் பருவத்திற்கும் இடையில் 

இருக்கும் இந்த ஏழு ஆண்டு பருவம் 

ஒரு இரண்டுங்கெட்டான் பருவம்.

பெற்றோர்கள் எந்த நாட்டில் 

இருந்தாலும் எந்தக் கலாச்சாரத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும் கவலையோடு சந்திக்கும் பருவம். 

தங்கள் குழந்தைகள் எப்படி உருவாகப்போகிறார்கள் என்ற 

ஏக்கம் ஒரு பொதுவான நிலை. பெரும்பான்மையான பெற்றோர்கள் 

இந்த adolesent ageஐ ஒரு எதிர்மறையாகவே சிந்தித்து 

இந்தப் பருவத்தினரை 

angry, argumentative, annoying 

என்று நினைக்கிறார்கள். 

அந்த "A" வரிசையில் ஏன் அவர்களை 

angel ஆகவோ அந்தப் பருவத்தை awesome என்றோ நினைக்கக் கூடாது?

பதின்மவயதினர் பிரச்சினை 

எல்லா நாட்டின் பெற்றோர்களுக்கும் பொதுவானதாக இருந்தாலும் 

இதன் முழுத் தாக்கம் இருப்பது மேலைநாடுகளில். குறிப்பாக, 

அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில்தான். 

மற்ற நாட்டுக் குழந்தைகளைவிட 

(இந்தியா,சீனக் குழந்தைகளைவிட) 

இந்த நாட்டுக் குழந்தைகள் அதிக சுதந்திரத்தை அனுபவிக்கிறார்கள். எத்தனையோ காரணங்கள்—

கல்வி, கலாச்சாரம், பெற்றோரின் அணுகுமுறை என்று. 

என்ன படிப்புப் படிக்க வேண்டும், 

யாரிடம் பழக வேண்டும் என்ற பல பிரச்சினைகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் பரிபூரணசுதந்திரம் உண்டு. 

இவர்களுக்கு எங்கெல்லாம் பெற்றோர்களின் அடைக்கலம் கிடைக்கிறதோ அந்தக் குழந்தைகள் எல்லாம் நல்ல முறையில் 

வளர்கிறார்கள். எங்கெல்லாம் 

குடும்பப் பிரச்சினைகள் இருக்கிறதோ, அந்தச் சூழ்நிலையில் வாழும் 

குழந்தைகளின் எதிர்காலம் 

ஒரு கேள்விக்குறியாக இருக்கிறது. 

ஆக குடும்பம் என்பது 

ஒரு அளவுகோலாக இருக்கிறது.

உடனடியாக நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய சட்டம் எது?

இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டவர்கள்: ­ 

D'Ancona & Pflaum என்ற, 

சிக்காகோ நகரில் உள்ள நிறுவனம். 

கேட்கப்பட்ட வருஷம் 1995. 

கேள்வி கேட்கப்பட்டவர்கள் ­ 

6 இலிருந்து 12 வயதுவரை 

உள்ள சிறுவர் / சிறுமியர்கள். 

இதை ஒரு கட்டுரைப் போட்டியாக நடத்தினார்கள். குழந்தைகள் தங்கள் “கற்பனைக்குத் தோன்றிய எந்த விஷயத்தைப் பற்றியும் விவாதிக்கலாம். 

ஒரு நிபந்தனையும் கிடையாது” 

என்று சொல்லப்பட்டது.

ஒரு தமாஷுக்காக ஆரம்பிக்கப்பட்ட 

இந்தக் கட்டுரைப் போட்டி தமாஷான 

பதில்களைத்தான் குழந்தைகளிடமிருந்து எதிர்பார்த்தது. உதாரணத்திற்கு, 

“தெருவில் அசுத்தம் செய்தவர்களைத் தண்டிக்கச் சட்டம் வரவேண்டும்” 

என்பது போன்ற பதில்களை எதிர்பார்த்தார்கள்.

கட்டுரைகளைப் பரிசீலித்தபோது 

பெரிய ஆச்சரியம் காத்துக்கொண்டிருந்தது. ஒரு குழந்தையும் இந்தப் போட்டியைத் தமாஷாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை என்பதுதான் பெரிய அதிர்ச்சி. குழந்தைகளின் பதில்களிலிருந்து அவர்களுடைய உணர்வுகள் எப்படி சூழ்நிலையினால் பாதித்திருக்கிறது 

என்பது திட்டவட்டமாகத் தெரிந்தது. அவர்கள் சொன்ன கருத்துகள் ஆக்கபூர்வமாக இருந்தன.

உதாரணத்திற்கு சில:

தத்துவ சாஸ்திரமும் விஞ்ஞானமும் மதமும் ஒன்றாகச் செயல்பட முடியாதா?

தத்துவம் (Philosophy) 

என்றால் என்ன?

விஞ்ஞானம் (Science), 

மதம்(Theology) - 

இவற்றிலிருந்து எப்படி 

மாறுபட்டிருக்கிறது?

இதோ ஒரு குட்டிக் கதை.

ஒரு சிறு ஊர். ஒரு வீட்டின் 

தாழ்வாரத்தில் மூன்று நபர்கள். 

தனித்தனி நாற்காலிகளில் உட்கார்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். 

ஒருவர் விஞ்ஞானி (Scientist). இன்னொருவர் ஒரு தத்துவ மேதை (Philosopher). மூன்றாவது நபர் 

ஒரு பாதிரியார் (Priest).

30 அடி தூரத்தில் 

ஒரு கோழி பாதையைக் 

கடந்து சென்றுகொண்டிருந்தது. 

மூன்று பேரும் அதையே உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

விஞ்ஞானி தனக்கு தெரிந்த 

விஞ்ஞானத் திறமைகளையெல்லாம் நினைவுகூர்ந்து அந்தக் கோழியின் அசைவுகளை மனதில் கணக்கு போட்டுக்கொண்டிருந்தார். 

அவர் மூளை சுறுசுறுப்பாக 

வேலைசெய்து, 

Newton's laws of motion, 

inertia என்ற physics சம்பந்தமான விதிகளின்படி 

கோழியின் அசைவுகளை 

அலசினார். முடிவாக, வியர்வை 

கொட்ட திடீரென்று, "Eureka" - கண்டுபிடித்துவிட்டேன் 

என்று கத்தினார். 

இதற்கிடையில் கோழி பாதையைக் 

கடந்து மறுபுறம் சென்றுவிட்டது.

மகிழ்ச்சியாக இருப்பவர்கள் பகிர்ந்துகொள்ளும் எளிய ரகசியங்கள்

நம்முடைய வாழ்க்கையில் சில பேர் எப்பொழுதும் மகிழ்ச்சியாகவே 

இருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறோம்—

பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம். 

இவர்களைப் பார்த்தவுடன் 

நமக்கு வரும் முதல் ரியாக்ஷன் 

(Reaction) ஆச்சரியம், பொறாமை, எரிச்சல்... 

நம் மனதில் எழும் தலையாய கேள்வி: 

"நம்மைச் சுற்றி இவ்வளவு பிரச்சினைகள் இருக்கும்போது இவர்களால் மட்டும் 

எப்படி மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடிகிறது? ஏதாவது, கடவுளிடமிருந்து வரம் 

வாங்கி வந்திருக்கிறார்களா? 

இவர்கள் மகிழ்ச்சியின் ரகசியம் 

என்ன?"

இதோ, ஒரு ஆசிரியர் சொல்கிறார்: 

"இது ஒன்றும் பிரம்ம ரகசியம் 

இல்லை. ரொம்ப சிம்பிளான, 

எளிய ரகசியங்கள்தான்" என்று.

யார் அந்த ஆசிரியர்?

அவர் பெயர் - David Niven Ph.D. 

இவர் அமெரிக்காவில் உள்ள 

Florida Atlantic Universityஇல் 

பாடம் சொல்லிக்கொடுக்கும் 

Professor. 

இவர் ஒரு சமூக ஆராய்ச்சியாளர். இவருடைய ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள் பிரசித்தம் பெற்ற அறிவியல் பத்திரிகைகளில் வெளிவந்திருக்கின்றன. 

நிறைய பரிசுகளை வாங்கியிருக்கிறார்.

இவர் எழுதிய புத்தகம்தான்

The 100 Simple Secrets of 

Happy People 

(What Scientists have learned 

and How You Can Use It) 

(Harper Collins)

100 எளிய ரகசியங்களை 

நம்முடன் பகிர்ந்துகொள்கிறார்.